açın pencerenizi ben geldim!

merhaba,

blog sayfamın olduğunu bile unutmuşum, tesadüfen yeniden keşfettim. hoş uzun zamandır yazmadığım gibi yazmaya da bir hevesim kalmadı.eğer benim bu yazdıklarımı okuyan birileri olursa bilsin ki en son yazdığımda bir öğrenci, şimdi öğretmen ve yetişkin denilen kostümün içine sığma çabasında herhangi biriyim işte, unvanımın olmasıyla birlikte sanki her şeyim alındı, biri olmanın bedelini çocukluğumu, ruhumu, kalbimi hatta, sağlığımı bile kaybederek ödedim. ödüyorum. ben de çoğunuz gibi sevdim ve sevildim. son zamanlarda durum biraz farklı olsa da hiçbir zaman karşılıklı bir çakışma yaşamadım sevgilerde. belki de ben istemedim çünkü aşk benim için fikirde ve şiirde güzeldi, aynen sizin de aklınıza geldiği gibi aşkın düşüncesine aşık olanlardandım.

beni sabırla okuyanlara  kendimden acizane şiir bırakır ve selam ederim

şimdi kekremsi bir tutsaklığın içinde,

özgürlüğün dahi 

ölüme mahkum olduğunu hatırlayıp,

kekeme çığlıklar atıyorum duvarlara.. 

seraba bulanmış bir sessizlik 

dikiliveriyor koridorun ucundan 

ve ben kendi acizliğimin

başımı okşayışında buluyorum metaneti

böyle böyle küçülüyorum

küçük küçük bölünüyorum

camlar

ne de aynalar kabul ediyor çehremi

bakamıyorum!

bir kırık süt dişi

çocukluğu ve saçları bir kadının,

kirpiklerinde oluyor 

tüm intiharlar

atlayan göz yaşları

kınalı...

salıncağa da doymadım

ışıkta kırılan şeffaf morlara da

duadan ve ezandan başka neyim var?

kelimelerin gücü

beni kıkırdaklarıma kadar 

zapt eden.

harfin gücü ve B

B'nin kaldırma gücünde 

kulaçlarım ve tutsaklık...

bir uçurtmanın peşinde

çılgınca koşan püsküldüm ben

hep yukarı, hep göğe

hep maviye!