Red Windows ( Kırmızı Pencere)

Büyük pencereler… Büyük tren pencereleri… Saklanır gibi baktığım camlar arkasında ki dünya güne bakan çiçekler, solmuş gökyüzü, ekinler ve ağlatan çocuksu hayallerim. Aklımın yırtık karanlıkları… Aklımın yırtık karanlıklarında esen fırtınalar… Kapıları gıcırdıyor yalnızlığımın, köhne sokak lambaları yanıp yanıp sönüyor. Yolculuk tıngır tıngır devam ederken aklım uyuya kalıyor, Gün bitmiş, gece çökmüş gözlerimin üstüne ve ben yalnızım çatı katında sokak kenarında bir yerde. Uyuya kalmış çocuklar ve İhtiyar bir kedi gölge olup geçiyordu sancı çeken düşlerimden, sonra korkuyorum işte… ki ne zaman korksam kaldırımdayım. Arkamda dünya, önümde menzil, göğümde ay olması gereken her şey burada sen yoksun Ben bulutlar çekiyorum gözlerime gidiyorum… Gelirken peşimden yokluğun, okunacak çok şiir var. bir sigara yakıyorum laciverte aşık yol diyordum pencerereler yoldaş,  pencereler dumanlı…. Pencerelerde gelmeyecek kuşu bekliyoruz.

sabahlar olmayınca bende,  kahve alnımdan öpüyor  "anne uyku kendini kahveye attı"  bu nostaljik intiharda Kadriye uykusuz kaldı! Bu arada biliyor musun bilmem,  kelebekler ayaklarıyla tat alır. Timsahlar renk körüdür. Bende yokum zaten  var olmakta umurum da değil ama söyleyecek bir şarkım olsun isterdim. Oysa dostum oysa her yer çığlık,  her yer sınırlarla dolu!  Kulaklarım acıyor dostum kulaklarım!  Şarkı diyorum ben çığlık duyuyorum.  sessizde konuşur insan oysa fısıltılarla konuştuğumuz günleri hatırla!  Yakın zaman oldu.   Yakın zaman da pes ettim neye yenildiğimi bile bilmiyorum.  Körlük kafa karıştırsa da var olan yine var,  yok olan yoktur  Böyle düşündüğüm için mi hasta diyorlardı, yoksa hasta olduğum için mi böyle garip düşünüyordum, hiç bilemedim,  hep eksik kaldım.