17 Yaşım

Hatıralarımda on yedi yaşında çok düşünen bir kızdım, demir parmakları olan demir yataklarla döşeli

kirli yeşil renge boyalı duvarlara sahip, parasız yatılı devlet okulunda yalnızdım. Yaşadığım şehrin

göğü hiç gülmezdi. Bulutlar, o kara bulutlar hiç çekilmezdi semadan. Alnıma düşen damlalar bilirim

kırbaç gibi çarpardı yetim bırakılmış yazgıma. Sarhoş rüzgarlar tanırım okşadığını sanan saçlarımı.

Anne eli değmemiş saçlarımı...Sonra annem düşerdi düşlerime. Aklıma geldikçe

dağılırdım, yatılı okul ceza kalesinde, henüz on yedi yaşındaydım.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Filistin'de Çocuk Olmak